ข้อมูลพื้นฐาน

ศาลเจ้ามินาเสะ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระบรมราชานุญาตของจักรพรรดิโกโตบะ จักรพรรดิสึจิมิคาโดะ และจักรพรรดิจุนโตคุ กล่าวกันว่าเริ่มต้นขึ้นในปี 1240 เมื่อมินาเสะ โนบุนาริ และบุตรชายของเขา ชิกานาริ ซึ่งรับใช้จักรพรรดิโกโตบะที่สละราชสมบัติ ได้สร้างศาลาโกเอโดะขึ้นบนที่ตั้งของพระราชวังมินาเสะที่จักรพรรดิสร้างไว้ และทำการสวดมนต์เพื่อดวงวิญญาณของผู้ล่วงลับ น้ำจากพระราชวัง ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นน้ำโปรดของเซ็น โนะ ริคิว ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน "100 น้ำที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น" โดยสำนักงานสิ่งแวดล้อม
อาคารที่เก่าแก่ที่สุดในบริเวณวัด คือ หอรับรอง (ซึ่งเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญและอดีตสมบัติของชาติ) เป็นอาคารสมัยโมโมยามะที่กล่าวกันว่าสร้างโดยโทโยโทมิ ฮิเดโยชิ ตามคำสั่งของฟุกุชิมะ มาซาโนริ
ห้องชงชา (ที่นั่งหวาย) [โบราณสถานสำคัญ อดีตสมบัติแห่งชาติ] สร้างขึ้นในสมัยเอโดะตอนต้น และกล่าวกันว่าถูกย้ายมาจากพระราชวัง ชื่อนี้มาจากข้อเท็จจริงที่ว่า เพดานช่องของห้องชงชาทำจากพืชมากกว่าสิบชนิดที่ใช้ทำไส้ตะเกียง รวมถึงหญ้ายามาบูกิ หญ้าหางม้า ต้นกก และหญ้าฮากิ
[พิธีเปิดพิเศษ] ห้องจัดเลี้ยง
ห้องชงชา (ที่นั่งโทชิน) [เปิดปกติ]