ศูนย์การเรียนรู้และแลกเปลี่ยนความรู้เทศบาลนิกิวาอิ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "หอประชุมอิเซล ชูระ" เป็นศูนย์รวมที่ผู้คนสามารถเรียนรู้ พบปะสังสรรค์ และมีปฏิสัมพันธ์กันได้ และจะทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวเมื่อเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนเมษายน 2568 ภายนอกอาคารมีพื้นฐานมาจากลวดลายของรูปปั้น "ชูระ" และ "ฮานิวะรูปเรือ" ที่ขุดพบในเมือง และได้รับการออกแบบให้มีลักษณะคล้ายเรือที่สืบทอดประวัติศาสตร์และแล่นไปสู่อนาคต

วัดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซูกาวาระ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิมอันเป็นสมบัติของชาติ
วัดแห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับซูกาวาระ โนะ มิชิซาเนะ และเป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิมสิบเอ็ดเศียร ซึ่งเป็นสมบัติแห่งชาติ อีกทั้งยังบอกเล่าประวัติศาสตร์ในฐานะสำนักชีมาตั้งแต่สมัยโบราณ

ตั้งแต่สมัยโบราณ มีตำนานที่เกี่ยวข้องกับผ้า และเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเจ้าแห่งการรักษาโรคภัยไข้เจ็บและกำจัดแมลงมีพิษ และในยุคปัจจุบัน เขาได้รับการบูชาในฐานะเทพเจ้าแห่งการปกป้องจากสิ่งชั่วร้าย ความปลอดภัยในการเดินทาง และความเจริญรุ่งเรืองทางธุรกิจ นอกเหนือจากการรักษาโรคภัยไข้เจ็บแล้ว เขายังได้รับการเคารพนับถือจากผู้คนในท้องถิ่น เนื่องจากเชื่อกันว่าเขาสามารถบันดาลพรได้เสมอ เทพเจ้าที่ประดิษฐานอยู่คือเทพเจ้าสามองค์ ได้แก่ ฮายาสึซาโนโอะ โนะ มิโคโตะ, ยาเอะ โคโตชิโรนุชิ โนะ มิโคโตะ และ ทาเคมิคาซึจิโอะ โนะ มิโคโตะ

ศาลเจ้า อาโอะ ประดิษฐานเทพเจ้าซูกาวาระ โนะ มิชิซาเนะ เจ้าชาย อาโอะ และอิจิกิชิมาฮิเมะ (เบ็นไซเท็น) ชื่อ "อาโอะ" มาจากตำนานที่กล่าวว่าเจ้าชาย อาโอะ พระโอรสของจักรพรรดิเฮเซ จักรพรรดิองค์ที่ 51 ของญี่ปุ่น เคยประทับอยู่ในบริเวณนี้และปกครองด้วยความดีงามในช่วงต้นยุคเฮอัน และมีอนุสาวรีย์หินจารึกว่า "อาโอะ ทางประวัติศาสตร์: ที่ประทับของเจ้าชายอาโอ" ตั้งอยู่ภายในบริเวณศาลเจ้า
กล่าวกันว่ามีการสร้างศาลเจ้าขึ้นที่นี่เพื่อประดิษฐานเทพเจ้าซูกาวาระ โนะ มิชิซาเนะ ผู้ซึ่งเดินทางผ่าน อาโอะ ก่อนที่จะไปยังเมืองดาไซฟุ

กล่าวกันว่าเจ้าชายโชโตคุทรงสร้างวัดโนนากะจิโดยได้รับความช่วยเหลือจากโซงะ โนะ อุมาโกะ บริเวณวัดได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติ และเมื่อคุณเข้าไปในประตูชั้นในที่ได้รับการบูรณะแล้ว คุณจะพบซากปรักหักพังของศาลาหลักและเจดีย์ ซึ่งทำให้คุณได้สัมผัสบรรยากาศของยุคอาสึกะ รูปปั้นพระโพธิสัตว์ไมตรีประทับนั่งทำจากทองสัมฤทธิ์ปิดทองจากยุคฮาคุโฮะ และรูปปั้นพระโพธิสัตว์จิโซประทับยืนทำจากไม้จากยุคเฮอัน ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสามารถเข้าชมได้ในวันที่ 18 ของทุกเดือน (9:30-16:00 น.) สุสานยังเป็นที่ตั้งของ "หลุมฝังศพของโอโซเมะและฮิซามัตสึ" ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญในละครโจรูริและคาบูกิ

ลงที่สถานีฟุรุอิจิ (Furuichi) สายคินเท็ตสึ มินามิ โอซาก้า ออกจากประตูตรวจตั๋ว แล้วเลี้ยวซ้ายทันที คุณจะพบศูนย์บริการนักท่องเที่ยวฮาบิกิโนะ (Habikino Visitor Center) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำทาเคะอุจิ ไคโด ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของญี่ปุ่น เรามีข้อมูลท่องเที่ยวมากมาย อาทิ แหล่งมรดกโลกฟุรุอิจิ โคฟุน (Furuichi Kofun Group) แหล่งมรดกโลกของญี่ปุ่น ทาเคะอุจิ ไคโด รวมถึงแหล่งมรดกทางประวัติศาสตร์ เช่น วัด ศาลเจ้า และอาหารพื้นเมือง

วัดแห่งนี้สร้างขึ้นโดยจักรพรรดินีซุยโกะเพื่อปกป้องสุสาน (ซันโคอิจิเบียว) ที่ซึ่งเจ้าชายโชโตะคุ พระมารดา และพระมเหสีของพระองค์ถูกฝังอยู่ และกล่าวกันว่าจักรพรรดิโชมุได้พัฒนาวัดขนาดใหญ่แห่งนี้ในปี 724 (ปีแรกของยุคจินกิ) ตั้งแต่สมัยเฮอันเป็นต้นมา วัดแห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับการบูชาเจ้าชายโชโตะคุในฐานะ "คามิโนไทชิ" หนึ่งใน "สามเจ้าชายแห่งคาวาจิ" ในช่วงปลายยุคเซ็นโกคุ ภูเขาทั้งลูกถูกไฟไหม้จากสงครามของโอดะ โนบุนางะ แต่เริ่มต้นด้วยการบูรณะเซเรเด็น (หอศักดิ์สิทธิ์) โดยโทโยโทมิ ฮิเดโยริในปี 1603 (ปีที่แปดของยุคเคโช) วัดแห่งนี้ก็ได้รับการสร้างขึ้นใหม่เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

บ้านหลังเก่านี้ตั้งอยู่เชิงสะพานยามาดะ โมจิยาบาชิ ในเมืองไทชิ ริมถนนทาเคอุจิ ไคโด ซึ่งเป็นถนนหลวงที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น บ้านหลังนี้ยังคงรักษารูปแบบหลังคาแบบยามาโตะดั้งเดิม ซึ่งหาได้ยากในบริเวณนี้ในช่วงสมัยเอโดะ โดยมีทั้งหลังคากระเบื้องและหลังคามุงจาก และเป็นบ้านที่ถ่ายทอดบรรยากาศของถนนสายนี้ได้อย่างดี

เนินดินรูปไข่แห่งนี้มีขนาดประมาณ 15 กิโลเมตรจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก ตั้งอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันออกของแม่น้ำไทกะ และเป็นที่กล่าวขานกันมานานแล้วว่าเป็นสุสานของโอโนะ โนะ อิโมโกะ
อิโมโกะเป็นบุคคลที่ถูกส่งไปเป็นทูตในสมัยราชวงศ์สุยบนแผ่นดินใหญ่ของจีนในรัชสมัยของจักรพรรดินีสุยโกะ เขาได้รับมอบหมายให้คุ้มครองพระโพธิสัตว์นโยอิรินคันนอน เทพผู้พิทักษ์ของเจ้าชายโชโตคุ เขาได้สร้างวัดและถวายดอกไม้แด่พระพุทธเจ้าทุกเช้าและเย็น ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นต้นกำเนิดของสำนักจัดดอกไม้แบบอิเคโนโบ ปัจจุบัน ชาวอิเคโนโบบูชาเนินดินนี้ในฐานะสุสานของโดโซ

ตามบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (Nihon Shoki) ระบุว่า จักรพรรดิบิดัตสึ องค์ที่ 30 ขึ้นครองราชย์ในปี 572 และหลังจากสวรรคต พระองค์ถูกฝังไว้ในสุสานอิโซนางะ ซึ่งเป็นสุสานของพระมารดา จักรพรรดินีอิชิฮิเมะ สุสานของจักรพรรดิบิดัตสึเป็นเนินดินรูปทรงกุญแจเพียงแห่งเดียวในหุบเขาอิโซนางะ มีความยาวประมาณ 93 เมตร และล้อมรอบด้วยคูน้ำแห้ง ไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับภายใน แต่เชื่อกันว่าสร้างเป็นห้องหินแนวนอน นอกจากนี้ยังมีการขุดพบรูปปั้นดินเผาฮานิวะในบริเวณโดยรอบ ซึ่งบ่งชี้ว่าสุสานนี้สร้างขึ้นในช่วงครึ่งแรกของปลายยุคโคฟุน

ตามบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (Nihon Shoki) จักรพรรดิโยเมอิองค์ที่ 31 ถูกฝังไว้ในสุสานอิเคงามิที่อิวาเระ แต่ต่อมาในปีแรกของการครองราชย์ของจักรพรรดิซุยโกะ (593) มีบันทึกว่าพระองค์ถูกย้ายไปฝังใหม่ที่สุสานอิโซนางะที่คาวาจิ สุสานของจักรพรรดิโยเมอิเป็นเนินฝังศพรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดกว้าง 65 เมตรจากตะวันออกไปตะวันตก ยาว 60 เมตรจากเหนือไปใต้ และสูง 10 เมตร ล้อมรอบด้วยคูน้ำแห้งกว้าง 7 เมตร เมื่อรวมกับคันดินด้านนอกของคูน้ำแล้ว สุสานมีขนาดใหญ่มาก วัดได้ 100 เมตรในแต่ละด้าน ที่น่าสังเกตคือ ขนาดและรูปทรงของเนินฝังศพนั้นคล้ายคลึงกับสุสานอิชิบุไต ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสุสานของโซงะ โนะ อุมาโกะ

จักรพรรดินีซุยโกะ จักรพรรดินีองค์ที่ 33 แห่งญี่ปุ่น ซึ่งเป็นจักรพรรดินีพระองค์แรก ทรงแต่งตั้งเจ้าชายโชโตะกุเป็นผู้สำเร็จราชการแทน และทรงรับเอาระบบการเมือง วัฒนธรรม และศิลปะที่ก้าวหน้าเข้ามาอย่างแข็งขันผ่านการเจรจากับราชวงศ์สุยบนแผ่นดินใหญ่ ส่งผลให้วัฒนธรรมอาสึกะเจริญรุ่งเรือง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่การปฏิรูปการเมืองและวัฒนธรรมพุทธศาสนา เมื่อพระองค์เสด็จสวรรค์ในรัชสมัยปีที่ 36 ของซุยโกะ (ค.ศ. 628) พระองค์ถูกฝังไว้ในสุสานของเจ้าชายทาเคดะที่ยามาโตะ และต่อมาได้ย้ายไปฝังใหม่ที่สุสานอิโซนางะในคาวาจิ