ตามบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (Nihon Shoki) จักรพรรดิโยเมอิองค์ที่ 31 ถูกฝังไว้ในสุสานอิเคงามิที่อิวาเระ แต่ต่อมาในปีแรกของการครองราชย์ของจักรพรรดิซุยโกะ (593) มีบันทึกว่าพระองค์ถูกย้ายไปฝังใหม่ที่สุสานอิโซนางะที่คาวาจิ สุสานของจักรพรรดิโยเมอิเป็นเนินฝังศพรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดกว้าง 65 เมตรจากตะวันออกไปตะวันตก ยาว 60 เมตรจากเหนือไปใต้ และสูง 10 เมตร ล้อมรอบด้วยคูน้ำแห้งกว้าง 7 เมตร เมื่อรวมกับคันดินด้านนอกของคูน้ำแล้ว สุสานมีขนาดใหญ่มาก วัดได้ 100 เมตรในแต่ละด้าน ที่น่าสังเกตคือ ขนาดและรูปทรงของเนินฝังศพนั้นคล้ายคลึงกับสุสานอิชิบุไต ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสุสานของโซงะ โนะ อุมาโกะ

จักรพรรดินีซุยโกะ จักรพรรดินีองค์ที่ 33 แห่งญี่ปุ่น ซึ่งเป็นจักรพรรดินีพระองค์แรก ทรงแต่งตั้งเจ้าชายโชโตะกุเป็นผู้สำเร็จราชการแทน และทรงรับเอาระบบการเมือง วัฒนธรรม และศิลปะที่ก้าวหน้าเข้ามาอย่างแข็งขันผ่านการเจรจากับราชวงศ์สุยบนแผ่นดินใหญ่ ส่งผลให้วัฒนธรรมอาสึกะเจริญรุ่งเรือง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่การปฏิรูปการเมืองและวัฒนธรรมพุทธศาสนา เมื่อพระองค์เสด็จสวรรค์ในรัชสมัยปีที่ 36 ของซุยโกะ (ค.ศ. 628) พระองค์ถูกฝังไว้ในสุสานของเจ้าชายทาเคดะที่ยามาโตะ และต่อมาได้ย้ายไปฝังใหม่ที่สุสานอิโซนางะในคาวาจิ

จักรพรรดิโคโตคุ จักรพรรดิองค์ที่ 36 ขึ้นครองราชย์หลังจากการปฏิรูปไทกะ พระองค์ทรงแต่งตั้งโซงะ โนะ คุรายามะดะ อิชิกาวามาโร ผู้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการปฏิรูป และทรงส่งเสริมการเมืองปฏิรูป อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเกิดความขัดแย้งกับเจ้าชายนาคาโนะ โอเอะ และบุคคลอื่นๆ และสิ้นพระชนม์อย่างโดดเดี่ยวที่พระราชวังนานิวะในปี ค.ศ. 654 ซึ่งเป็นปีที่ 5 แห่งรัชสมัยฮาคุจิ และถูกฝังที่อิโซนางะ โนะ มิยะ ในโอซาก้า สุสานตั้งอยู่ริมถนนทาเคอุจิ ไคโดะ เป็นเนินฝังศพทรงกลมขนาดเล็ก มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30 เมตร หรือที่รู้จักกันในชื่อ "สุสานอุกิสุ โนะ" กล่าวกันว่าครั้งหนึ่งเคยมีการขุดพบกระจกที่รู้จักกันในชื่อ "ไคจู บูโด คากามิ" (กระจกสัตว์ทะเลและองุ่น) จากสุสานรองแห่งหนึ่ง

ไขปริศนาแห่งชาติญี่ปุ่นโบราณในโอซาก้า
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ออกแบบโดยทาดาโอะ อันโด โดยเน้นเรื่องราวประวัติศาสตร์ในยุคแรกเริ่มของรัฐโบราณของญี่ปุ่น ปัจจุบันอยู่ระหว่างการปรับปรุงจนถึงเดือนมีนาคม 2569 และมีกำหนดเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนเมษายน

พระพุทธรูปอมิตาภะ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "พระพุทธรูปองค์ใหญ่แห่งคาวาจิ" เป็นพระพุทธรูปขนาดมหึมา สูงประมาณ 2.5 เมตร ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติในสมัยเมจิ (ปัจจุบันเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญหลังจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม) และจะเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ในส่วนของแคมเปญหลังการขาย โดยไม่ต้องจองล่วงหน้า

วัดแห่งนี้เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่ที่ไซเกียว กวีจากปลายยุคเฮอัน ได้จบชีวิตตัวเองในช่วงฤดูดอกซากุระบาน ดังที่เขาได้เขียนไว้ในบทกวีว่า "ข้าพเจ้าปรารถนาจะตายในฤดูใบไม้ผลิใต้ดอกไม้ ในช่วงเวลาพระจันทร์เต็มดวงที่คิซารางิ" ภายในบริเวณวัด คุณจะพบสุสานของไซเกียวและศาลาไซเกียว และด้านหลังของวัดหลักคือพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ไซเกียว ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของไซเกียวและคอลเลกชันภาพวาด งานเขียนพู่กัน และสิ่งของต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับไซเกียว โดยเปิดให้เข้าชมในเวลาจำกัดเท่านั้น

กล่าวกันว่าวัดแห่งนี้ก่อตั้งโดยเอ็น โนะ เกียวจา ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นผู้ก่อตั้งนิกายชูเก็นโด และเป็นวัดที่มีชื่อเสียงซึ่งโคโบ ไดชิและพระสงฆ์ชั้นสูงรูปอื่นๆ ได้บำเพ็ญตบะ วัดแห่งนี้เป็นที่ตั้งของเนินพระสูตรที่ 25 ของนิกายคัตสึรากิ ชูเก็นโด ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของญี่ปุ่น และยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "วัดโคคาจิ" ซึ่งสมชื่อ เพราะวัดแห่งนี้ประดับประดาด้วยต้นซากุระพันธุ์กิ่งห้อยอายุ 110 ปี รวมถึงต้นซาซังควา ต้นคามิเลีย และต้นคามิเลียที่เปลี่ยนสีไปตามฤดูกาล ในบรรยากาศอันสงบเงียบนี้ คุณสามารถลองทำกิจกรรมต่างๆ เช่น การคัดลอกพระสูตรและการนั่งสมาธิแบบเซนได้

สถานีพักรถริมทางคานันตั้งอยู่ริมทางหลวงหมายเลข 309 ซึ่งเป็นทางหลวงสายหลักที่วิ่งจากใจกลางโอซาก้า ผ่านภาคใต้ของโอซาก้า และตรงไปยังนารา บริเวณที่จอดรถมีที่จอดรถ ห้องน้ำ พื้นที่พักผ่อน และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ เพื่อให้ผู้ขับขี่ได้พักผ่อน นอกจากนี้ ร้านค้าขายตรงที่อยู่ติดกัน (ศูนย์ฟื้นฟูชนบทเมืองคานัน) จำหน่ายผักสดที่เก็บเกี่ยวในเช้าวันนั้น รวมถึงผลิตภัณฑ์แปรรูปที่ทำจากวัตถุดิบในท้องถิ่น เช่น ขนมโมจิ ขนมปังแป้งข้าว และแยม

สถานที่พักผ่อนหย่อนใจสไตล์ตะวันตกแห่งนี้เปิดให้บริการในปี 1989 ด้วยแนวคิดในการสร้างความผูกพันระหว่างผู้คน ธรรมชาติ และสัตว์ต่างๆ ที่นี่มีสัตว์มากมายอาศัยอยู่ รวมถึงมุมที่คุณสามารถลองขี่ม้าได้ บริเวณทุ่งหญ้าที่คุณสามารถสัมผัสกับแกะ แพะ ม้าแคระ หมูแคระ และเป็ด และมุมที่คุณสามารถสัมผัสกับสัตว์เล็กๆ เช่น กระต่ายได้ นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมมากมายที่เด็กๆ จะสนุกสนาน เช่น การตกปลาและการรีดนมวัว สวนแห่งนี้ยังมีเตาบาร์บีคิว น้ำพุร้อนธรรมชาติ และบ้านไม้และกระท่อมที่คุณสามารถพักค้างคืนได้ ทำให้ที่นี่เป็นสถานที่สนุกสนานสำหรับทั้งครอบครัวที่จะใช้เวลาทั้งวัน

ชื่อ "อิวาฮาชิยามะ" มาจากตำนานที่เล่าว่า เอ็น โนะ เกียวจา เคยบัญชาเทพเจ้าญี่ปุ่นหลายองค์ รวมถึงฮิโตโคโตนุชิ โนะ คามิ ซึ่งประดิษฐานอยู่ในเมืองโกเสะ จังหวัดนาราในปัจจุบัน ให้สร้างสะพานหินไปยังภูเขาคินปุในเขตโยชิโนะของจังหวัดนารา หินที่เรียกว่า "คุเมะ โนะ อิวาฮาชิ" ใกล้กับยอดเขานั้นกล่าวกันว่าเป็นส่วนที่เหลือของสะพานนี้ นอกจากนี้ บนเนินเขายังมีหินขนาดใหญ่และหินรูปร่างแปลกตามากมาย เช่น "นาเบะคามาอิชิ" "โฮโคทาเทอิชิ" และ "ไทไน คุกุริ" ซึ่งเปิดโอกาสให้นักท่องเที่ยวได้สำรวจหินขนาดใหญ่เหล่านี้ สร้างความโรแมนติกในสมัยโบราณ ในปี 2020 เส้นทางชูเก็นโด (คัตสึรากิ ชูเก็นโด) ซึ่งทอดยาวจากจังหวัดวาคายามะไปยังจังหวัดนารา ซึ่งเป็นสถานที่ที่เอ็น โนะ เกียวจา ฝึกฝนเป็นครั้งแรก ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของญี่ปุ่น

สุสานทรงกลมคู่รูปทรงน้ำเต้าแห่งนี้หาได้ยากในประเทศ และเชื่อกันว่าสร้างขึ้นในช่วงปลายยุคโคฟุน (ปลายศตวรรษที่ 6 ถึงต้นศตวรรษที่ 7) ซึ่งเป็นช่วงที่สุสานรูปทรงกุญแจกำลังเสื่อมความนิยม ด้วยความยาวของเนินดิน 85.8 เมตร และความยาวทั้งหมดรวมคูน้ำโดยรอบ 102 เมตร ทำให้เป็นสุสานทรงกลมคู่ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นและได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติ ภายในห้องหินบนเนินเขาทางเหนือมีห้องหินแบบแนวนอน ซึ่งมีโลงศพหินรูปทรงบ้านสองโลงวางอยู่ และมีการขุดพบสิ่งของที่ฝังศพ นอกจากนี้ยังมีการยืนยันว่ามีห้องหินอยู่บนเนินเขาทางใต้ แต่เนื่องจากยังไม่ได้มีการสำรวจ จึงไม่ทราบว่ามีอะไรอยู่ภายใน สุสานแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ระดับชาติในปี 1991 และได้รับการดูแลรักษาและอนุรักษ์ไว้เป็นสวนสาธารณะ ซึ่งเป็นที่นิยมในฐานะสถานที่พักผ่อนและเรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์

พิพิธภัณฑ์ซายามาอิเกะประจำจังหวัดโอซาก้าเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งที่เน้นการใช้ประโยชน์แบบบูรณาการจากบึงซายามาอิเกะอันเก่าแก่ ซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำแบบเขื่อนที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น ดำเนินการร่วมกับจังหวัดโอซาก้า เมืองซายามะโอซาก้า และคณะกรรมการบริหารเทศกาลซายามาอิเกะ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดให้ชุมชนท้องถิ่นเข้าชมและมุ่งสร้างคุณค่าและความน่าสนใจใหม่ ๆ ให้กับบึงซายามาอิเกะ
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์การพัฒนาที่ดิน โดยสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างน้ำและดิน โดยเน้นที่บริเวณริมฝั่งบึงซายามะและโบราณวัตถุที่ขุดค้นพบ เรามุ่งมั่นที่จะรวบรวมวัสดุและข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์การพัฒนาที่ดินจากมุมมองของเอเชียตะวันออก และเราจะเผยแพร่และกระจายผลลัพธ์ผ่านนิทรรศการถาวรและนิทรรศการพิเศษ นอกจากนี้เรายังมุ่งหวังที่จะเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้และวิจัยด้านประวัติศาสตร์การพัฒนาที่ดินอีกด้วย