ลงที่สถานีฟุรุอิจิ (Furuichi) สายคินเท็ตสึ มินามิ โอซาก้า ออกจากประตูตรวจตั๋ว แล้วเลี้ยวซ้ายทันที คุณจะพบศูนย์บริการนักท่องเที่ยวฮาบิกิโนะ (Habikino Visitor Center) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำทาเคะอุจิ ไคโด ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของญี่ปุ่น เรามีข้อมูลท่องเที่ยวมากมาย อาทิ แหล่งมรดกโลกฟุรุอิจิ โคฟุน (Furuichi Kofun Group) แหล่งมรดกโลกของญี่ปุ่น ทาเคะอุจิ ไคโด รวมถึงแหล่งมรดกทางประวัติศาสตร์ เช่น วัด ศาลเจ้า และอาหารพื้นเมือง

วัดแห่งนี้สร้างขึ้นโดยจักรพรรดินีซุยโกะเพื่อปกป้องสุสาน (ซันโคอิจิเบียว) ที่ซึ่งเจ้าชายโชโตะคุ พระมารดา และพระมเหสีของพระองค์ถูกฝังอยู่ และกล่าวกันว่าจักรพรรดิโชมุได้พัฒนาวัดขนาดใหญ่แห่งนี้ในปี 724 (ปีแรกของยุคจินกิ) ตั้งแต่สมัยเฮอันเป็นต้นมา วัดแห่งนี้ได้กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับการบูชาเจ้าชายโชโตะคุในฐานะ "คามิโนไทชิ" หนึ่งใน "สามเจ้าชายแห่งคาวาจิ" ในช่วงปลายยุคเซ็นโกคุ ภูเขาทั้งลูกถูกไฟไหม้จากสงครามของโอดะ โนบุนางะ แต่เริ่มต้นด้วยการบูรณะเซเรเด็น (หอศักดิ์สิทธิ์) โดยโทโยโทมิ ฮิเดโยริในปี 1603 (ปีที่แปดของยุคเคโช) วัดแห่งนี้ก็ได้รับการสร้างขึ้นใหม่เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

วัดที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายโชโตคุ
วัดที่มีชื่อเสียงแห่งนี้เป็นที่ตั้งของสุสานของเจ้าชายโชโตคุและบุคคลสำคัญอีกสามท่าน โดยศิลาจารึกสุสานของทาคายะ เร็นฮิฮิโตะจะถูกนำมาจัดแสดงเป็นพิเศษ

บ้านหลังเก่านี้ตั้งอยู่เชิงสะพานยามาดะ โมจิยาบาชิ ในเมืองไทชิ ริมถนนทาเคอุจิ ไคโด ซึ่งเป็นถนนหลวงที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น บ้านหลังนี้ยังคงรักษารูปแบบหลังคาแบบยามาโตะดั้งเดิม ซึ่งหาได้ยากในบริเวณนี้ในช่วงสมัยเอโดะ โดยมีทั้งหลังคากระเบื้องและหลังคามุงจาก และเป็นบ้านที่ถ่ายทอดบรรยากาศของถนนสายนี้ได้อย่างดี

เนินดินรูปไข่แห่งนี้มีขนาดประมาณ 15 กิโลเมตรจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก ตั้งอยู่เชิงเขาทางทิศตะวันออกของแม่น้ำไทกะ และเป็นที่กล่าวขานกันมานานแล้วว่าเป็นสุสานของโอโนะ โนะ อิโมโกะ
อิโมโกะเป็นบุคคลที่ถูกส่งไปเป็นทูตในสมัยราชวงศ์สุยบนแผ่นดินใหญ่ของจีนในรัชสมัยของจักรพรรดินีสุยโกะ เขาได้รับมอบหมายให้คุ้มครองพระโพธิสัตว์นโยอิรินคันนอน เทพผู้พิทักษ์ของเจ้าชายโชโตคุ เขาได้สร้างวัดและถวายดอกไม้แด่พระพุทธเจ้าทุกเช้าและเย็น ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นต้นกำเนิดของสำนักจัดดอกไม้แบบอิเคโนโบ ปัจจุบัน ชาวอิเคโนโบบูชาเนินดินนี้ในฐานะสุสานของโดโซ

ตามบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (Nihon Shoki) ระบุว่า จักรพรรดิบิดัตสึ องค์ที่ 30 ขึ้นครองราชย์ในปี 572 และหลังจากสวรรคต พระองค์ถูกฝังไว้ในสุสานอิโซนางะ ซึ่งเป็นสุสานของพระมารดา จักรพรรดินีอิชิฮิเมะ สุสานของจักรพรรดิบิดัตสึเป็นเนินดินรูปทรงกุญแจเพียงแห่งเดียวในหุบเขาอิโซนางะ มีความยาวประมาณ 93 เมตร และล้อมรอบด้วยคูน้ำแห้ง ไม่มีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับภายใน แต่เชื่อกันว่าสร้างเป็นห้องหินแนวนอน นอกจากนี้ยังมีการขุดพบรูปปั้นดินเผาฮานิวะในบริเวณโดยรอบ ซึ่งบ่งชี้ว่าสุสานนี้สร้างขึ้นในช่วงครึ่งแรกของปลายยุคโคฟุน

ตามบันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (Nihon Shoki) จักรพรรดิโยเมอิองค์ที่ 31 ถูกฝังไว้ในสุสานอิเคงามิที่อิวาเระ แต่ต่อมาในปีแรกของการครองราชย์ของจักรพรรดิซุยโกะ (593) มีบันทึกว่าพระองค์ถูกย้ายไปฝังใหม่ที่สุสานอิโซนางะที่คาวาจิ สุสานของจักรพรรดิโยเมอิเป็นเนินฝังศพรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาดกว้าง 65 เมตรจากตะวันออกไปตะวันตก ยาว 60 เมตรจากเหนือไปใต้ และสูง 10 เมตร ล้อมรอบด้วยคูน้ำแห้งกว้าง 7 เมตร เมื่อรวมกับคันดินด้านนอกของคูน้ำแล้ว สุสานมีขนาดใหญ่มาก วัดได้ 100 เมตรในแต่ละด้าน ที่น่าสังเกตคือ ขนาดและรูปทรงของเนินฝังศพนั้นคล้ายคลึงกับสุสานอิชิบุไต ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสุสานของโซงะ โนะ อุมาโกะ

จักรพรรดินีซุยโกะ จักรพรรดินีองค์ที่ 33 แห่งญี่ปุ่น ซึ่งเป็นจักรพรรดินีพระองค์แรก ทรงแต่งตั้งเจ้าชายโชโตะกุเป็นผู้สำเร็จราชการแทน และทรงรับเอาระบบการเมือง วัฒนธรรม และศิลปะที่ก้าวหน้าเข้ามาอย่างแข็งขันผ่านการเจรจากับราชวงศ์สุยบนแผ่นดินใหญ่ ส่งผลให้วัฒนธรรมอาสึกะเจริญรุ่งเรือง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่การปฏิรูปการเมืองและวัฒนธรรมพุทธศาสนา เมื่อพระองค์เสด็จสวรรค์ในรัชสมัยปีที่ 36 ของซุยโกะ (ค.ศ. 628) พระองค์ถูกฝังไว้ในสุสานของเจ้าชายทาเคดะที่ยามาโตะ และต่อมาได้ย้ายไปฝังใหม่ที่สุสานอิโซนางะในคาวาจิ

จักรพรรดิโคโตคุ จักรพรรดิองค์ที่ 36 ขึ้นครองราชย์หลังจากการปฏิรูปไทกะ พระองค์ทรงแต่งตั้งโซงะ โนะ คุรายามะดะ อิชิกาวามาโร ผู้มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการปฏิรูป และทรงส่งเสริมการเมืองปฏิรูป อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเกิดความขัดแย้งกับเจ้าชายนาคาโนะ โอเอะ และบุคคลอื่นๆ และสิ้นพระชนม์อย่างโดดเดี่ยวที่พระราชวังนานิวะในปี ค.ศ. 654 ซึ่งเป็นปีที่ 5 แห่งรัชสมัยฮาคุจิ และถูกฝังที่อิโซนางะ โนะ มิยะ ในโอซาก้า สุสานตั้งอยู่ริมถนนทาเคอุจิ ไคโดะ เป็นเนินฝังศพทรงกลมขนาดเล็ก มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30 เมตร หรือที่รู้จักกันในชื่อ "สุสานอุกิสุ โนะ" กล่าวกันว่าครั้งหนึ่งเคยมีการขุดพบกระจกที่รู้จักกันในชื่อ "ไคจู บูโด คากามิ" (กระจกสัตว์ทะเลและองุ่น) จากสุสานรองแห่งหนึ่ง

ไขปริศนาแห่งชาติญี่ปุ่นโบราณในโอซาก้า
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ออกแบบโดยทาดาโอะ อันโด โดยเน้นเรื่องราวประวัติศาสตร์ในยุคแรกเริ่มของรัฐโบราณของญี่ปุ่น ปัจจุบันอยู่ระหว่างการปรับปรุงจนถึงเดือนมีนาคม 2569 และมีกำหนดเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนเมษายน

พระพุทธรูปอมิตาภะ หรือที่รู้จักกันในชื่อ "พระพุทธรูปองค์ใหญ่แห่งคาวาจิ" เป็นพระพุทธรูปขนาดมหึมา สูงประมาณ 2.5 เมตร ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติในสมัยเมจิ (ปัจจุบันเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญหลังจากการบังคับใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองมรดกทางวัฒนธรรม) และจะเปิดให้ประชาชนเข้าชมได้ในส่วนของแคมเปญหลังการขาย โดยไม่ต้องจองล่วงหน้า

วัดแห่งนี้เป็นที่รู้จักในฐานะสถานที่ที่ไซเกียว กวีจากปลายยุคเฮอัน ได้จบชีวิตตัวเองในช่วงฤดูดอกซากุระบาน ดังที่เขาได้เขียนไว้ในบทกวีว่า "ข้าพเจ้าปรารถนาจะตายในฤดูใบไม้ผลิใต้ดอกไม้ ในช่วงเวลาพระจันทร์เต็มดวงที่คิซารางิ" ภายในบริเวณวัด คุณจะพบสุสานของไซเกียวและศาลาไซเกียว และด้านหลังของวัดหลักคือพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ไซเกียว ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานรูปปั้นของไซเกียวและคอลเลกชันภาพวาด งานเขียนพู่กัน และสิ่งของต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับไซเกียว โดยเปิดให้เข้าชมในเวลาจำกัดเท่านั้น