เริ่มจากเดินไปทางทิศใต้จากสถานีคิตาฮามะสักครู่ อาคารที่โดดเด่นตระหง่านอยู่ตรงหัวมุมถนนซาไกซูจิคืออาคารโคไรบาชิ โนมูระ ซึ่งเป็นอาคารสไตล์อาร์ตเดโคแบบตะวันออก ออกแบบในปี 1927 โดยยาซุย ทาเคโอะ ผู้ซึ่งออกแบบโอซาก้าคลับด้วย อาคารโครงเหล็กและคอนกรีตเสริมเหล็กนั้นหาได้ยากในสมัยนั้น และเสาเดี่ยวที่อยู่ข้างทางเข้าได้รับการตกแต่งอย่างมีเอกลักษณ์ด้วยลวดลายพระจันทร์เสี้ยวสีขาวและไม้ไผ่ ในขณะที่พื้นทางเข้ามีลวดลายสัญลักษณ์ 12 นักษัตรและลายเส้นสีดำขาว

โดโชมาจิ ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของอาคารโนมูระ เจริญรุ่งเรืองในฐานะเมืองเภสัชกรรมมาตั้งแต่สมัยเอโดะ บริเวณนี้หรือที่รู้จักกันในชื่อ คิตะเซ็นบะ เคยเรียงรายไปด้วยร้านค้าไม้ แต่การโจมตีทางอากาศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองได้เปลี่ยนภูมิทัศน์ของเมืองไปอย่างสิ้นเชิง ปัจจุบันเต็มไปด้วยอาคารสมัยใหม่ของบริษัทเภสัชกรรมขนาดใหญ่และธุรกิจอื่นๆ ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ บ้านพักเดิมของตระกูลโคอิชิ ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับถนนซาไกซูจิ ยังคงอบอวลไปด้วยบรรยากาศของเซมบะในอดีต ร้านค้าและบ้านพักเดิมของโคอิชิ กิสุเกะ โชเท็น (ปัจจุบันคือ บริษัท โคอิชิ จำกัด) ผู้ค้ายาที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1874 (เมจิที่ 7) สร้างขึ้นในปี 1903 (เมจิที่ 36) ในเดือนเมษายน ปี 2001 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น กล่าวกันว่ามีห้องต่างๆ ที่ออกแบบอย่างวิจิตรบรรจง ห้องชงชา และเตาผิงที่สามารถปรุงอาหารสำหรับ 50 คน ซึ่งใช้สำหรับปรุงอาหารให้แก่ครอบครัวและพนักงาน เป็นสถานที่ที่ชวนให้หวนรำลึกถึงเซมบะในอดีตอันดีงาม (อย่างไรก็ตาม ภายในอาคารไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าชม)

ดูจุดนั้น

ภายนอกที่สง่างามของอาคารแห่งนี้มองลงมายังผู้คนและรถยนต์ที่สัญจรไปมาอย่างสงบ อาคารอิโคมาสร้างเสร็จในปี 1930 โดยบริษัทอิโคมาวอทช์ จำกัด ด้วยงบประมาณมหาศาลถึง 150,000 เยน (ในขณะนั้น) ออกแบบโดยโซเฮโซ เป็นผลงานชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมอาร์ตเดโค หน้าต่างทรงโค้งแนวตั้งที่ทอดยาวจากชั้น 5 ถึงชั้น 3 ด้านหน้า และหน้าต่างทรงกลมบนชั้น 2 ออกแบบให้คล้ายกับลูกตุ้มนาฬิกา อาคารแห่งนี้เต็มไปด้วยรายละเอียดการออกแบบที่งดงาม เช่น รูปปั้นนกอินทรีหินแกรนิตเหนือทางเข้าและบนหน้าต่าง บันไดหินอ่อนอิตาลีภายในทางเข้า และกระจกสีจากยุคโชวะตอนต้น ซึ่งทั้งหมดนี้สื่อถึงจิตวิญญาณของผู้บริหารในขณะนั้น ปัจจุบันใช้เป็นสำนักงานให้เช่า ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น "ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้" โดยสำนักงานกิจการวัฒนธรรมในปี 1997 และในปี 2004 ได้รับการกำหนดให้เป็น "ภูมิทัศน์ที่กำหนด" โดยเมืองโอซาก้า

ดูจุดนั้น

อาคารอันสง่างามแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศใต้เล็กน้อยของอาคารอิโคมา ท่ามกลางเมืองที่เต็มไปด้วยบริษัทที่เกี่ยวข้องกับสิ่งทอ สร้างขึ้นในปี 1931 ในช่วงที่อุตสาหกรรมสิ่งทอของโอซาก้าเฟื่องฟู ออกแบบโดยเซ็ตสึ วาตานาเบะ เมื่อเปิดประตูหน้าอันโอ่อ่าเข้าไป จะพบกับการตกแต่งภายในที่งดงาม ห้องโถงทางเข้าซึ่งเคยต้อนรับคณะสอบสวนเหตุการณ์แมนจูเรียของสันนิบาตชาติ นำโดยลอร์ดไลตัน และบุคคลสำคัญอื่นๆ จากทั่วโลกสำหรับการประชุมนานาชาติ มีโคมระย้าและการออกแบบสไตล์เรเนซองส์อิตาลี บรรยากาศที่สง่างามและเงียบสงบของอาคารประกอบด้วยห้องรับรองที่มีเพดานโค้ง ห้องวีไอพีที่มีเพดานและเฟอร์นิเจอร์โค้งมนอย่างงดงาม และห้องประชุมที่มีพื้นหินอ่อนฝังด้วยฟอสซิลแอมโมไนต์ แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะสงวนไว้สำหรับสมาชิกของสโมสรอุตสาหกรรมฝ้ายญี่ปุ่น (ประมาณ 800 คน) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1928 เท่านั้น แต่ก็มีบริการนำชมแบบส่วนตัวเดือนละครั้ง (ตั้งแต่เวลา 14:30 น. ในวันเสาร์ที่สี่ของเดือน) โดยต้องจองล่วงหน้า สัมผัสถึงกาลเวลาที่หยุดนิ่ง

ดูจุดนั้น

ในปี 1925 อาคารเซมบาได้รับความสนใจในฐานะอาคารที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งผสมผสานระหว่างสำนักงานและที่พักอาศัย มีลานภายในที่มีเพดานเปิดโล่งอยู่ตรงกลาง และเพื่อให้สอดคล้องกับทำเลที่ตั้งของเซมบา จึงมีการสร้างทางลาดจากทางเข้าเพื่อให้รถบรรทุกและรถม้าสามารถเข้าออกได้ ทำให้เป็นอาคารที่มีทั้งฟังก์ชันการใช้งานสูงและได้รับการออกแบบอย่างดี ห้องต่างๆ บนแต่ละชั้น ซึ่งแต่ละห้องมีทางเข้าหันหน้าเข้าหาลานภายใน เป็นที่ตั้งของสำนักงานและสตูดิโอมากมาย สวนอังกฤษบนดาดฟ้าเป็นโอเอซิสในเมืองที่มีต้นไม้และดอกไม้กว่า 250 ชนิดบานสะพรั่งเต็มที่ (กรุณาสอบถามเวลาเปิดทำการ)

ดูจุดนั้น

ถนนซันคิวบาชิซูจิ ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ระหว่างถนนมิโดซูจิและถนนซาไกซูจิ เป็นถนนที่มีลักษณะแตกต่างจากถนนสายหลักที่รู้จักกันดีกว่าเล็กน้อย ถนนมีความกว้างปานกลาง มีต้นไม้ริมทาง สถาปัตยกรรมที่มีชื่อเสียง และร้านกาแฟใหม่ๆ ทำให้เป็นสถานที่ที่น่าเดินเล่น ร้านเรือธงของห้างสรรพสินค้าเชวาดะ โคไรบาชิ ตั้งอยู่ริมถนน และถัดไปทางทิศใต้คือโบสถ์นานิวะ โบสถ์แห่งนี้ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกัน วิลเลียม เอ็ม. โวรีส์ ผู้ซึ่งเดินทางมาญี่ปุ่นในปี 1905 โวรีส์ ผู้ซึ่งออกแบบห้างสรรพสินค้าไดมารุ ชินไซบาชิด้วย ได้ตั้งถิ่นฐานสุดท้ายที่เมืองโอมิฮาจิมัน จังหวัดชิงะ ที่ซึ่งเขาอุทิศตนให้กับงานเผยแผ่ศาสนาคริสต์ การดูแลทางการแพทย์ การศึกษา และกิจกรรมเพื่อสังคมอื่นๆ หน้าต่างทรงแหลมแบบโกธิกและกระจกสีที่สวยงามสร้างพื้นที่ที่งดงามและช่วยผ่อนคลายจิตใจ

ดูจุดนั้น

อาคารแก๊ส (Gas Building) ตั้งตระหง่านอยู่ทางฝั่งตะวันตกของถนนมิโดซูจิ ออกแบบโดยยาซุย ทาเคโอะ เช่นเดียวกับอาคารโนมูระ (Nomura Building) สร้างเสร็จในปี 1933 อาคารสไตล์โมเดิร์นแห่งนี้ โดดเด่นด้วยความสวยงามของการตัดกันระหว่างหินแกรนิตสีดำที่ชั้นล่างและกระเบื้องสีขาวนวล รวมถึงเส้นโค้งที่โดดเด่นของมุมต่างๆ ทำให้กลมกลืนกับเมืองในขณะเดียวกันก็ดูสง่างามอย่างยิ่ง เนื่องจากเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทแก๊ส ชั้นแรกจึงมีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการและการสาธิต รวมถึงห้องโถง แต่สถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือร้านอาหารแก๊ส (Gas Building Restaurant) บนชั้น 8 ร้านอาหารแห่งนี้เปิดให้บริการในฐานะร้านอาหารตะวันตกแห่งแรกๆ เมื่ออาคารสร้างเสร็จ ได้รับการปรับปรุงใหม่ในปี 2000 แต่บรรยากาศย้อนยุคในยุคก่อสร้างยังคงอยู่ครบถ้วน รวมถึงเคาน์เตอร์บาร์ที่ยังคงเหมือนเดิม เพลิดเพลินกับอาหารและรู้สึกเหมือนเป็นนักธุรกิจผู้มีรสนิยมในอดีต พร้อมลิ้มรสชาติอาหารและดื่มด่ำกับบรรยากาศหลังการท่องเที่ยวในเมือง