ไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อิเคดะ โอซาก้ากันเถอะ!
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นที่รู้จักกันดีและไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่มเติม ตั้งแต่เป็นของว่าง อาหารว่างยามดึก ไปจนถึงอาหารฉุกเฉินสำหรับผู้ที่ทำงานล่วงเวลา และการเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในสถานการณ์ต่างๆ มากมายในชีวิตประจำวัน และกลายเป็นส่วนสำคัญที่ขาดไม่ได้ในชีวิตของเรา ปริมาณการบริโภคภายในประเทศต่อปีอยู่ที่ 5.4 พันล้านหน่วยบริโภค (ตามข้อมูลของสมาคมอุตสาหกรรมอาหารสำเร็จรูปแห่งประเทศญี่ปุ่นในปี 2014) ซึ่งหมายความว่าพลเมืองแต่ละคนบริโภค 42.4 หน่วยบริโภคต่อปี หรือเฉลี่ยแล้วบริโภค 3-4 ครั้งต่อเดือน เรียกได้ว่าเป็นอาหารประจำชาติเลยทีเดียว!
และแน่นอนว่า ความนิยมของมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในญี่ปุ่นเท่านั้น ปริมาณการบริโภคทั่วโลกต่อปีนั้นสูงถึง 102.7 พันล้านหน่วยบริโภค (แหล่งที่มา: แหล่งที่มา) เป็นปริมาณที่มหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เนื่องจากเห็นได้ชัดว่ามันถูกบริโภคในเกือบทุกประเทศทั่วโลก มันจึงคุ้มค่าที่จะพิจารณาให้มันถูกเรียกว่า "อาหารโลก" แม้แต่นักบินอวกาศก็ยังนำมันติดตัวไปด้วยในการ "เดินทางในอวกาศ" ของพวกเขา บังเอิญว่าบ้านของผู้เขียนเองก็มีอาหารหลักเหล่านี้ 5 อย่างติดบ้านไว้เสมอ มันช่วยเราไว้กี่ครั้งแล้วเมื่อเรากลับบ้านดึกหรือในยามที่ลำบากทางการเงิน? ใครเป็นคนคิดค้นสิ่งมหัศจรรย์นี้ขึ้นมา?
งั้นผมขอแนะนำให้รู้จักกับพิพิธภัณฑ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโอซาก้า อิเคดะ ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองอิเคดะ จังหวัดโอซาก้า เป็นที่รู้กันดีว่าอิเคดะเป็นแหล่งกำเนิดของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โมโมฟุกุ อันโดะ ผู้คิดค้นและผู้ก่อตั้งบริษัทนิสซิน ฟู้ดส์ อาศัยอยู่ในโรงเรือนวิจัยในสวนของเขา ซึ่งในปี 1958 บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชนิดแรกของโลก นั่นก็คือบะหมี่ไก่ที่โด่งดังในปัจจุบัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในเรื่องรสชาติ "อร่อยทันที อร่อยอย่างเหลือเชื่อ" ได้ถือกำเนิดขึ้น พิพิธภัณฑ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโอซาก้า อิเคดะ สร้างขึ้นในปี 1999 เพื่อบอกเล่าประวัติศาสตร์ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและความสำคัญของการคิดค้นและค้นพบต่างๆ ที่เกิดขึ้นในกระบวนการนั้น
ภายในพิพิธภัณฑ์ คุณไม่เพียงแต่จะได้เรียนรู้เรื่องราวเบื้องหลังการกำเนิดของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและประวัติการพัฒนาเท่านั้น แต่ยังมีสถานที่น่าสนใจอื่นๆ อีกมากมาย เช่น "โรงงานบะหมี่ถ้วยของฉัน" (ไม่ต้องจองล่วงหน้า มีค่าธรรมเนียม) ที่คุณสามารถสร้างบะหมี่ถ้วยสูตรเฉพาะของคุณเองได้โดยการเติมซุปและท็อปปิ้ง และ "โรงงานราเมงไก่" (ต้องจองล่วงหน้า มีค่าธรรมเนียม) ที่คุณสามารถลองทำราเมงไก่ของคุณเองได้ ฟังดูสนุกแน่นอน!
ตั้งแต่กำเนิดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจนถึง "2005: A Space Odyssey"
เพื่อไปยังพิพิธภัณฑ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโอซาก้า อิเคดะ ให้ลงที่สถานีอิเคดะ บนสายทาคาราซึกะของรถไฟฮันคิว แล้วเดินไปทางทิศใต้ประมาณห้านาที หาได้ง่ายมาก เพราะอยู่ตรงไปตามถนนที่รู้จักกันในชื่อ "ถนนบะหมี่" ด้านหน้าอาคารมีรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของชายคนหนึ่งกำลังยิ้มแย้มยืนอยู่บนแท่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โดยถือซองบะหมี่ไก่ราเมนอยู่ในมือ เดี๋ยวก่อน นี่คือโมโมฟุกุ อันโด ผู้คิดค้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่เอง งั้นเราเข้าไปในพิพิธภัณฑ์กันเถอะ หยิบแผนที่ของพิพิธภัณฑ์ที่ทางเข้าที่มีแสงสว่างสดใส แล้วออกไปกันเลย!
โรงวิจัยที่เป็นจุดกำเนิดของ "เมจิกราเมน"
สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือแบบจำลอง "โรงวิจัย" ของอันโดะ มันเป็นโรงเรือนไม้ที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิทานเรื่องลูกหมูสามตัว... ด้านนอก คุณจะเห็นจักรยานที่เคยใช้ขนถุงแป้ง และไก่ที่ถูกนำไปทำซุป ตรงทางเข้ามีแบบจำลองเส้นก๋วยเตี๋ยวที่กำลังตากแห้ง ภายในมีขนาดประมาณ 4.5 เสื่อทาทามิ มีหลอดไฟเปลือยและนาฬิกาลูกตุ้ม มีกระทะ ชาม เครื่องชั่ง ทัพพี ตะแกรง นึ่ง และอุปกรณ์ครัวอื่นๆ ที่คุณจะพบได้ในบ้านทั่วไป ฉันนึกภาพบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทำด้วยวิธีการที่ไฮเทคกว่านี้ ดังนั้นฉันจึงประหลาดใจที่ได้รู้ว่ามันถูกทำใน "ครัว" แบบนี้ เห็นได้ชัดว่าอันโดะเก็บตัวอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม เสียสละการนอนหลับเพื่อทุ่มเทให้กับการพัฒนาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี้
เป้าหมายของอันโดคือการสร้างราเมงที่รับประทานได้ง่ายทุกที่ทุกเวลา เก็บไว้ที่บ้านได้ และสามารถรับประทานได้ทันทีเพียงแค่เติมน้ำร้อน ที่โรงวิจัย คุณจะได้เห็นแนวคิดต่างๆ ที่อันโดคิดค้นขึ้นเพื่อการพัฒนานี้ ตัวอย่างเช่น เขาใช้บัวรดน้ำขนาดใหญ่ เพื่อให้แน่ใจว่าน้ำซุปที่ปรุงเสร็จแล้วจะกระจายตัวอย่างทั่วถึงเมื่อเทลงบนเส้นบะหมี่ จากนั้นเขานำเส้นบะหมี่ปรุงรสแต่ละที่ใส่ลงในที่ทอดเส้นบะหมี่แบบทำเอง ทอดในน้ำมันในกระทะขนาดใหญ่ และตากให้แห้งทันที (สามารถมองเห็นกระบวนการทอดได้ภายในกระทะ พร้อมกับเสียงฉ่าๆ) แรงบันดาลใจมาจากเทมปุระที่ภรรยาของเขาเคยทำ การทอดเส้นบะหมี่จะระเหยความชื้น ทำให้เส้นแห้งและเกิดรูพรุนจำนวนมาก (เหมือนแป้งเทมปุระ) การทำให้เส้นแห้งช่วยให้เก็บได้นานขึ้น และเมื่อเทน้ำร้อนลงไป น้ำจะซึมเข้าไปในรูเหล่านี้ ทำให้เส้นกลับคืนสู่สภาพเดิมได้อย่างรวดเร็ว
ว่าแต่ ทำไมซุปต้องเป็นซุปไก่ด้วยล่ะ? วันหนึ่ง ขณะที่อันโดกำลังทำอาหารอยู่ ไก่ที่เขาเลี้ยงไว้ข้างๆ โรงเรือนวิจัยก็เริ่มแสดงอาการดุร้ายอย่างกะทันหัน ทำให้ลูกชายตัวเล็กของเขาตกใจและเลิกกินไก่ไปเลย แต่เขากลับชอบกินราเม็งที่ทำจากน้ำซุปไก่ นั่นจึงเป็นที่มาของการตัดสินใจทำซุปให้มีรสชาติไก่ อันโดกล่าวในภายหลังว่า "ไม่มีประเทศไหนในโลกที่ไม่กินไก่ ดังนั้นรสชาติไก่จึงเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก"
ดังนั้น ในปี 1958 บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "บะหมี่ไก่" จึงถือกำเนิดขึ้น ในเวลานั้น บะหมี่ไก่ที่สามารถรับประทานได้ง่ายๆ เพียงแค่ราดน้ำร้อนลงไป ถูกเรียกว่า "บะหมี่มหัศจรรย์" เพราะ "เตรียมง่าย" "เก็บไว้ที่อุณหภูมิห้องได้" "ราคาไม่แพง" "ถูกสุขอนามัยและปลอดภัย" และแม้กระทั่ง "อร่อย" นี่คือ "ความมหัศจรรย์" ของบะหมี่ไก่ บะหมี่มหัศจรรย์ของอันโดะได้รับความนิยมไปทั่วโลก และได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 20 ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงวิธีการรับประทานอาหารทั่วโลก
เดินตามรอยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
หลังจากออกจากกระท่อมวิจัย เราเดินไปตามกำแพงสีขาวที่จัดแสดงนิทรรศการซึ่งทอดยาวไปทางด้านซ้าย นิทรรศการนี้แนะนำประวัติความเป็นมาของการพัฒนาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ตั้งแต่สมัยที่อันโดคิดค้นขึ้นมา จนถึงการแพร่กระจายและทำให้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมีจำหน่ายไปทั่วโลก คุณสามารถชมประวัติศาสตร์นี้ได้พร้อมกับวิดีโอ ภาพถ่าย และเครื่องมือจริงที่เขาใช้
กำเนิดราเมงไก่แล้ว!
ก่อนอื่น มาเริ่มกันที่เหตุผลว่าทำไมถึงเลือก "ราเมง" จอภาพบนผนังแสดงภาพเมืองหลังสงคราม คืนหนึ่งในฤดูหนาว หลังสงครามสิ้นสุดลงไม่นาน อันโดเห็นผู้คนต่อแถวยาวกว่า 20 เมตรอยู่หน้าร้านราเมงในตลาดมืดแห่งหนึ่งในโอซาก้า แม้ในอากาศหนาว ผู้คนก็ยังเต็มใจที่จะไปไกลขนาดนั้นเพื่อราเมงสักชาม และนั่นทำให้เขาตระหนักว่า "อาหาร" มีความสำคัญต่อผู้คนมากเพียงใด...ความตระหนักนี้เองที่นำเขาไปสู่การพัฒนาราเมงสำเร็จรูป
การผลิตบะหมี่ไก่จำนวนมาก
ดูเหมือนว่าในตอนแรก บะหมี่ไก่สำเร็จรูปนั้นทำกันทั้งครอบครัว ภรรยาเป็นคนทำน้ำซุป ส่วนเด็กๆ ช่วยกันบรรจุ พวกเขาช่วยกันบรรจุลงกล่องแล้วแบกไปส่ง จนกระทั่งวันหนึ่ง ในงานชิมอาหารที่จัดขึ้นในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในโอซาก้า บะหมี่ไก่สำเร็จรูปก็ครองใจเหล่าแม่บ้าน! มันประสบความสำเร็จอย่างมาก เพราะมันทำได้ง่ายๆ เพียงแค่ใช้น้ำร้อน เมื่อเห็นความสำเร็จเช่นนี้ อันโดจึงอยากให้คนทั่วประเทศได้ลองชิมบะหมี่ชนิดนี้ เขาจึงสร้างโรงงานขึ้นโดยมีเป้าหมายเพื่อการผลิตจำนวนมากด้วยระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ
จุดกำเนิดของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วย
ด้วยความปรารถนาที่จะเผยแพร่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปทั่วโลก อันโดจึงเดินทางไปอเมริกาพร้อมกับบะหมี่ไก่เพื่อตรวจสอบคุณภาพ แน่นอนว่าชาวอเมริกันให้ความสนใจเป็นอย่างมาก แต่แล้วเขาก็พบปัญหา: อเมริกาไม่มีชามข้าวหรือตะเกียบ แต่ผู้ซื้อชาวอเมริกันคนหนึ่งได้หักบะหมี่ไก่เป็นชิ้นๆ ใส่ลงในถ้วยกระดาษ เทน้ำร้อนลงไป แล้วเริ่มกินด้วยส้อม นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของไอเดียของอันโด: "บะหมี่ถ้วย"! และในปี 1971 "บะหมี่ถ้วย" จึงถือกำเนิดขึ้น นี่คือ "บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ดีที่สุด" ที่เพียงแค่เติมน้ำร้อนก็พร้อมรับประทานแล้ว
แนวคิดของอันโดถูกนำมาใช้ตลอดทั้งผลิตภัณฑ์ ตัวอย่างเช่น โครงสร้าง "การยึดตรงกลาง" ช่วยให้เส้นบะหมี่อยู่ตรงกลางถ้วย ทำให้เส้นบะหมี่ติดกับถ้วยแน่นขึ้น ลดโอกาสที่ทั้งเส้นบะหมี่และถ้วยจะแตกหักระหว่างการขนส่ง เมื่อเทน้ำร้อนลงไป น้ำร้อนจะไหลเวียนจากด้านล่างของเส้นบะหมี่ ช่วยให้เส้นบะหมี่กลับคืนสู่รูปทรงเดิมอย่างสม่ำเสมอ ฝาฟิล์มยังได้รับแรงบันดาลใจจากภาชนะใส่ถั่วแมคคาเดเมียที่แจกบนเครื่องบิน และเห็นได้ชัดว่ามีการคิดอย่างรอบคอบในทุกรายละเอียด
ในอาหารนานาชาติ
และแล้วบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็เริ่มวางจำหน่ายในต่างประเทศ ส่วนถัดไปจะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามันแพร่หลายมากแค่ไหน แผนที่โลกขนาดใหญ่บนผนังแสดงให้เห็นถึงความต้องการบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต่อปีโดยรวมของแต่ละประเทศ ซึ่งทำเครื่องหมายด้วยถ้วยบะหมี่สีแดง ตัวอย่างเช่น สหราชอาณาจักร: 3.8, ไนจีเรีย: 15.2, เวียดนาม: 50.0, อเมริกา: 42.8, จีน: 444.0... อ้อ และอย่าลืมว่าหน่วยทั้งหมดเป็นพันล้าน
นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากทั่วโลก ดูเหมือนว่าแต่ละยี่ห้อจะผลิตให้เหมาะกับสภาพอากาศและรสนิยมของแต่ละประเทศ โดยมีหลากหลายรสชาติ เช่น มะเขือเทศ ครีมมี่ ผักเยอะ และเผ็ด โอ้ ฉันได้ลองรสต้มยำไทยแล้ว รสชาติเปรี้ยวเผ็ดกำลังดี อร่อยมากเลย
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปอวกาศ
เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2548 ยานอวกาศดิสคัฟเวอรีประสบความสำเร็จในการปล่อยขึ้นสู่อวกาศ พร้อมกับนักบินอวกาศชาวญี่ปุ่น โซอิจิ โนงูจิ ราเมนอวกาศชามแรกของโลก "สเปซแรม" ก็ได้ขึ้นไปด้วย ซุปมีให้เลือกสี่รสชาติ ได้แก่ ซีอิ๊ว มิโซะ แกงกะหรี่ และทงคตสึ เส้นราเมนถูกออกแบบมาให้สามารถคืนตัวได้แม้ในจุดเดือดที่ 70 องศาเซลเซียสในอวกาศ แม้ในสภาพไร้แรงโน้มถ่วงซึ่งเชื่อกันว่ารสชาติจะเปลี่ยนไป ราเมนก็ยังคงอร่อยเหมือนบนโลก และโนงูจิเองก็ "ประหลาดใจ" กับความอร่อยของมัน โนงูจิดูมีความสุขอย่างมากขณะรับประทานราเมนบนยานอวกาศ หลังจากกลับมา โนงูจิได้นำภาพถ่ายของ "พิพิธภัณฑ์บะหมี่ถ้วยโอซาก้า อิเคดะ" (บริเวณที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์) ที่ถ่ายจากบนฟ้ากลับมาด้วย แม้ว่าเราจะไม่ได้ไปชมพิพิธภัณฑ์ แต่มีลูกศรชี้ไปยังบริเวณนั้น ดังนั้นโปรดสังเกตให้ดี!
สำหรับคุณพ่อ ลองไปชม "เส้นทางของโมโมฟุกุ อันโด" ซึ่งจัดแสดงภาพถ่าย เหรียญรางวัล และข้อความอวยพรปีใหม่ที่เขียนด้วยลายมือของอันโดดูสิ นอกจากนี้ยังมีนิทรรศการอื่นๆ เช่น "คำคมของโมโมฟุกุ" ซึ่งรวมถึงคำคมที่มีชื่อเสียง เช่น "ถ้ามีอาหารเพียงพอ โลกก็จะสงบสุข" และนิตยสาร TIME ฉบับพิเศษประจำเอเชีย "60 ปีแห่งวีรบุรุษเอเชีย" ซึ่งอันโดได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในวีรบุรุษของเอเชีย
บะหมี่ถ้วยสำเร็จรูปสูตรดั้งเดิมและราเมนไก่โฮมเมด
เอาล่ะ ตอนนี้เรามาถึงกิจกรรมหลักของวันนี้กันแล้ว นั่นก็คือมุม "สร้างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของคุณเอง!" มีทั้ง "โรงงานบะหมี่ถ้วยของฉัน" ที่คุณสามารถเลือกซุปและส่วนผสมที่คุณชื่นชอบเพื่อสร้างบะหมี่ถ้วยสูตรเฉพาะของคุณเอง และ "โรงงานบะหมี่ไก่" ที่คุณสามารถทำบะหมี่ไก่ของคุณเองจากแป้งได้ ทั้งสองอย่างน่าตื่นเต้นใช่ไหมล่ะ? ไปเริ่มกันเลย!
โรงงานบะหมี่ถ้วยของฉัน
ก่อนอื่น เราไปที่ "โรงงานบะหมี่ถ้วยของฉัน" ซึ่งอยู่ด้านหลังของพิพิธภัณฑ์ ที่นั่นคึกคักไปด้วยกลุ่มวัยรุ่น คู่รัก และครอบครัว เรายังเห็นนักท่องเที่ยวจากเอเชียจำนวนมาก รวมถึงจากประเทศจีนด้วย นี่คือมุมที่คุณสามารถสร้างบะหมี่ถ้วยในแบบฉบับของคุณเองได้ โดยการวาดภาพลงบนกล่องบะหมี่ถ้วยที่คุ้นเคย และเลือกท็อปปิ้งและน้ำซุปที่คุณชื่นชอบ มาเริ่มกันเลย!
ขั้นแรก ซื้อ "ถ้วย" จากเครื่องขายอัตโนมัติ ถ้วยแต่ละใบราคา 300 เยน ดังนั้นหยิบได้ตามใจชอบเลยค่ะ ผู้หญิงข้างหลังฉันซื้อไปสามใบ พอได้ถ้วยแล้ว ให้ล้างมือให้สะอาดก่อนนะคะ เพราะเป็นอาหาร สุขอนามัยจึงสำคัญที่สุด
จากนั้น ขั้นแรก เราใช้ปากกาสีวาดลวดลายลงในพื้นที่ว่างตรงกลางแก้วอย่างอิสระ เหลือบมองคนที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นบางคนตกแต่งด้วยดอกไม้สีสันสดใส บางคนวาดเลียนแบบตัวละคร "ฮิโยโกะจัง" จากราเม็งไก่ และบางคนก็วาดสิ่งมีชีวิตลึกลับอะไรสักอย่าง... ทีนี้ฉันควรทำอย่างไรดี? ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่ศิลปิน หลังจากคิดอยู่นาน ฉันก็หยิบปากกาสีเขียวขึ้นมาเขียนคำว่า "อร่อย" ด้วยตัวหนา ก็โอเค เพราะมันอร่อย แต่ฉันก็ประหลาดใจกับสไตล์ที่ตรงไปตรงมาของตัวเอง
แต่ฉันก็ไม่ย่อท้อ เดินไปที่เคาน์เตอร์พร้อมถ้วยในมือ พนักงานหญิงข้างในรับถ้วยไปอย่างร่าเริงและใส่บะหมี่ลงไป อย่างไรก็ตาม ฉันต้องใช้งานเครื่องเอง ฉันหมุนคันโยกตามเข็มนาฬิกาหกครั้ง และบะหมี่ก็ถูกใส่เข้าไปในเครื่อง เหมือนกับที่เราเห็นในนิทรรศการ นี่แหละที่ฉันได้สัมผัสกับ "การคิดแบบย้อนกลับ" ด้วยตัวเอง
ต่อไป คุณสามารถเลือกซุปได้ มีให้เลือกสี่แบบ: ซุปธรรมดา (ซีอิ๊ว), ซุปทะเล, ซุปแกงกะหรี่ หรือซุปมะเขือเทศพริก เห็นได้ชัดว่าซุปทะเลหรือซุปมะเขือเทศพริกเป็นที่นิยมในหมู่ผู้หญิง ในขณะที่ซุปธรรมดาหรือซุปแกงกะหรี่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชาย ครั้งนี้ฉันเลือกซุปธรรมดาแบบคลาสสิก อนึ่ง พนักงานแนะนำซุปแกงกะหรี่รสเข้มข้นใส่ชีส
ตอนนี้ถึงเวลาเลือกท็อปปิ้งแล้ว คุณสามารถเลือกได้ 4 อย่างจาก 12 ชนิด รวมถึงกุ้งอบแห้ง, คามาโบโกะรสปู, หมูแดง, ชีส และข้าวโพด เนื่องจากตอนนั้นผมไปที่นั่น ผมเลยสั่งไก่ Naruto ที่ยังไม่มีขาย ท็อปปิ้งพิเศษที่มีเฉพาะช่วงเวลาจำกัด หน่อไม้ฝรั่ง และไข่ มันสนุกดีที่จะจินตนาการถึงรสชาติและเลือก จากนั้นปิดฝา ห่อด้วยฟิล์ม แล้วสุดท้ายก็ใส่ "บะหมี่ถ้วยของฉัน" ลงในถุงลมนิรภัย เท่านี้ก็เสร็จแล้ว...ผมไม่อยากจะพูดเองเลย แต่ผมว่ามันดูดีนะ ดีไซน์ "อร่อย" ผมมั่นใจว่ามันอร่อยแน่ๆ
ถ้าการทำบะหมี่ทำให้คุณหิว ลองไปที่ห้องชิมดูสิ ที่นี่มีตู้ขายสินค้าอัตโนมัติ จำหน่ายสินค้าลิมิเต็ดเอดิชั่นเฉพาะภูมิภาคที่ไม่ค่อยมีขายในแถบคันไซ รวมถึงบะหมี่ถ้วย (ลาย นารูโตะบนเครื่องบิน) ที่มีจำหน่ายเฉพาะผู้โดยสารชั้นธุรกิจขึ้นไปเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีอุด้ง Donbei Kitsune ทั้งสองแบบ ซึ่งมีรสชาติและน้ำซุปที่แตกต่างกันระหว่างญี่ปุ่นตะวันออกและตะวันตก ลองเปรียบเทียบรสชาติกันดูสิ! เพลิดเพลินไปกับวิวของลานภายในขณะที่คิดถึงความพยายามและความคิดสร้างสรรค์ที่คุณเพิ่งได้เห็น! (บะหมี่ราเม็งที่ผลิตที่ My Cup Noodle Factory/Chicken Ramen Factory ไม่สามารถรับประทานที่นี่ได้ สินค้าที่วางจำหน่ายอาจมีการเปลี่ยนแปลง)
โรงงานราเมงไก่
เอาล่ะ ตอนนี้เวลา 14:25 น. แล้ว ไปที่โรงงานราเม็งไก่ที่ชั้นสองกันเถอะ เราได้ที่นั่งที่โต๊ะหลายโต๊ะในห้องกว้างขวางที่ดูเหมือนห้องทดลองทำอาหาร เพื่อนร่วมทางของเรามีพยาบาลสี่คนจากเกียวโต เด็กชายชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 และแม่ของเขา และชายชราสองคนที่อาศัยอยู่แถวนั้น เราแต่ละคนสวมผ้ากันเปื้อนและผ้าโพกหัวที่ทางนั้นจัดเตรียมไว้ให้ และทุกคนไม่ว่าเพศหรือวัยก็สวมผ้าโพกหัวลายลูกไก่น่ารัก หลังจากฟังคำอธิบายสั้นๆ เราก็มุ่งหน้าไปยังโต๊ะทำงานกัน
ขั้นแรก ใส่แป้ง (ส่วนผสมของแป้งสาลี มันเทศ และวิตามิน) ลงในชาม แล้วใช้ปลายนิ้วคลุกเคล้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับค่อยๆ เติมน้ำสำหรับนวด (คันซุย หรือเกลือ) ลงไป ก้อนแป้งจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้น จากนั้นก็ให้นวดไปเรื่อยๆ นวดจนกระทั่งได้ก้อนขนาดเท่ากำมือ พนักงานจะคอยให้กำลังใจเบาๆ ว่า "รีบๆ นวดต่อไป นวดต่อไป" แต่ที่จริงแล้วมันเป็นงานที่หนักอย่างไม่น่าเชื่อ
ขั้นตอนต่อไปคือการใช้ไม้คลึงแป้งกดให้แบน ขั้นตอนนี้ก็ยากอย่างไม่น่าเชื่อ และค่อนข้างลำบากหากไม่กดน้ำหนักลงไป ผมจึงรู้ว่าการทำเส้นก๋วยเตี๋ยวต้องใช้พละกำลังมาก เมื่อแป้งหนาประมาณ 1 เซนติเมตร ก็ถึงเวลาใส่ลงในเครื่องทำเส้นก๋วยเตี๋ยว หมุนคันโยกไปเรื่อยๆ และคลึงแป้งผ่านลูกกลิ้งเพื่อให้เนียน ไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้ง แต่ประมาณ 10 ครั้ง เวลาทำอุด้งจะมีขั้นตอนที่ใช้เท้าเหยียบแป้งเพื่อให้ได้เนื้อสัมผัส และขั้นตอนนี้ก็ดูจะคล้ายกัน แขนขวาของผมเริ่มเมื่อย เหงื่อเริ่มซึมที่หน้าผากแล้ว
ตรงนี้ แป้งโดว์ถูกพักไว้สักครู่ ในระหว่างนั้น ฉันก็กลับมาออกแบบบรรจุภัณฑ์อีกครั้ง คราวนี้ฉันอยากทำให้มันดูมีสไตล์มากขึ้น แต่... สิ่งที่ฉันวาดได้ก็มีแค่ชามราเม็งร้อนๆ กับช่องคำพูดที่เขียนว่า "เสร็จแล้ว" อ่า น่าเสียดายจริงๆ
หลังจากพักเส้นไว้ระยะหนึ่ง เส้นจะถูกนำไปผ่านเครื่องทำเส้นอีกครั้ง และยืดให้มีความหนา 0.7 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 2 เมตร จากนั้นก็เป็นขั้นตอนการตัดเส้น เส้นที่ออกมาจากเครื่องตัดเส้นนั้นบางเหมือนไม้ไผ่ แล้วจึงถูกตัดอย่างรวดเร็วด้วยกรรไกรให้มีความยาว 20 เซนติเมตร ซึ่งว่ากันว่าเป็นความยาวที่พอดีสำหรับการซดเส้น จากนั้นจึงตวง 100 กรัมสำหรับหนึ่งที่
ตอนนี้บะหมี่สุกแล้ว ขณะที่พนักงานกำลังนึ่งบะหมี่ ฉันก็วาดภาพประกอบต่อ คราวนี้ถึงเวลาต้องมาออกแบบบรรจุภัณฑ์อีกแล้ว เด็กชายชั้นประถมที่นั่งอยู่ตรงข้ามฉันเขียนข้อความว่า "3 นาทีในน้ำเดือด 1 นาทีในหม้อ บะหมี่ไก่" ลายมือของเขาน่ารักมาก ส่วนพยาบาลที่นั่งข้างๆ ฉันจัดวางลูกไก่ให้เป็นตุ snowman หรือกำลังอาบน้ำ บรรจุภัณฑ์มีสีสันสดใสและสนุกสนาน ฉันเองก็ไม่อยากน้อยหน้า จึงเพิ่มลายเส้นสีส้มลงไปในพื้นหลัง
ขณะที่เรากำลังทำอย่างนั้นอยู่นั้น เส้นก๋วยเตี๋ยวก็ถูกนึ่ง และเราได้รับคำสั่งให้ตักน้ำซุปราดลงบนเส้นด้วยทัพพี “รีบคลุกเคล้าให้เร็ว” พนักงานคนนั้นบอก ดังนั้นเราจึงเริ่มเขย่าเส้นก๋วยเตี๋ยวด้วยนิ้วมือ “ต้องแน่ใจว่าคลุกเคล้าให้ทั่วถึง เพื่อให้น้ำซุปเคลือบเส้นได้อย่างทั่วถึง” พนักงานบอก และพวกเราทุกคนก็เขย่าเส้นก๋วยเตี๋ยวกันอย่างเงียบๆ
จากนั้นจึงเทเส้นบะหมี่ลงในแม่พิมพ์ แล้วนำไปทอดในน้ำมันร้อน 160 องศาเซลเซียส ขั้นตอนนี้อันตรายและยากลำบาก ดังนั้นจึงมีพนักงานเป็นคนทำแทน เส้นบะหมี่จะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทองในน้ำมันร้อนจัด นี่คือ "วิธีการทอดแบบร้อนเร็ว" ที่ใช้มาตั้งแต่สมัยที่อันโดคิดค้นขึ้นมา การได้เห็นด้วยตาตัวเองนั้นน่าทึ่งมาก ในที่สุดก็เสร็จแล้ว เส้นบะหมี่ที่เสร็จแล้วจะถูกบรรจุลงในถุงที่เราออกแบบไว้ก่อนหน้านี้ และก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ลายเส้นสีส้มดูดีจริงๆ
ฉันเหลือบมองนาฬิกาและเห็นว่าผ่านไป 90 นาทีแล้ว เวลาผ่านไปเร็วมาก การได้ดูแป้งเปลี่ยนรูปกลายเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวนั้นสนุกมาก พยาบาลที่นั่งข้างๆ ฉันต่างพูดว่า "มันสนุกมาก" "ฉันประทับใจมากที่ทำเองได้" และ "กินง่าย แต่ทำเส้นก๋วยเตี๋ยวยากจัง" ทุกคนเห็นด้วยกับฉัน
อนึ่ง คุณต้องทำการจองล่วงหน้าเพื่อเข้าร่วมกิจกรรมโรงงานไก่ราเม็ง ค่าธรรมเนียมการเข้าร่วมคือ 500 เยนสำหรับนักเรียนมัธยมต้นขึ้นไป และ 300 เยนสำหรับนักเรียนประถมศึกษา เด็กที่มีอายุมากกว่าระดับประถมศึกษาสามารถเข้าร่วมได้ แต่เด็กที่อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 หรือต่ำกว่าจะต้องมีผู้นำกลุ่มคอยช่วยเหลือในการทำงาน
อุโมงค์เวลาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
ด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "My Cup Noodles" สูตรดั้งเดิม และ "Chicken Ramen" ที่คุณทำเอง คุณจะได้ย้อนเวลากลับไปสู่ยุคบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป "อุโมงค์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป" นี้จัดแสดงบรรจุภัณฑ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทั้งหมดที่บริษัท Nissin Foods ผลิตออกมาเรียงตามลำดับเวลา โดยเริ่มจาก "Chicken Ramen" รุ่นแรกในปี 1958 มีบรรจุภัณฑ์ที่แตกต่างกันประมาณ 800 แบบ เห็นได้ชัดว่าเพียงไม่กี่ปีหลังจากที่ Chicken Ramen ออกวางจำหน่าย รสชาติแกงกะหรี่และยากิโซบะก็มีวางจำหน่ายแล้ว
ชายคนหนึ่งหยุดดูแผงขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคัพนูเดิลส์ปี 1971 บางทีเขาอาจกำลังนึกถึงวัยเด็ก การได้เห็นวิวัฒนาการของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบนี้ทำให้เราย้อนเวลากลับไปได้จริงๆ ตอนที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป Nissin Yakisoba U.F.O. ออกวางจำหน่าย ผมรออยู่สามนาทีพลางเต้นตามเพลงของ Pink Lady (ผมรู้ว่ามันอาจจะบ่งบอกอายุผมได้...) หรือตอนที่ผมกินบะหมี่อุด้งซองนี้ขณะอ่านหนังสือสอบ มันเหมือนกับการบันทึกชีวิตของคุณผ่านบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเลย ใกล้ๆ ทางออก คุณจะพบกับผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุด ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงยุคสมัย ถ้วยแบบใช้ซ้ำได้สำหรับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็เริ่มวางจำหน่ายแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซึ่งกลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตของผู้คน ได้ก้าวไปพร้อมกับเราในแต่ละยุคสมัยจริงๆ
ในเมืองอิเคดะ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป คุณสามารถเพลิดเพลินกับการ "เดินชมประวัติศาสตร์" เล็กๆ น้อยๆ ได้
เมืองอิเคดะ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของโอซาก้า เป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ที่สำคัญมาอย่างยาวนาน ถนนโนส ไคโด ซึ่งทอดยาวจากเหนือจรดใต้ผ่านเมือง เชื่อมต่อภูมิภาคโฮคุเซ็ตสึของโอซาก้า และพื้นที่โนสและทัมบะที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินกับเมืองโอซาก้าขนาดใหญ่ ถนนสายนี้เคยคึกคักไปด้วยผู้คนขนส่งไม้ซุง กิโมโน เหล้าสาเก และสินค้าอื่นๆ ร่องรอยของประวัติศาสตร์นี้ยังคงสัมผัสได้ในภูมิทัศน์เมืองเก่า ที่ซึ่งโรงกลั่นเหล้าสาเกอย่างโกชุนและมิโดริอิจิ ซึ่งยังคงผลิตเหล้าสาเกชั้นดีอยู่ ที่พิพิธภัณฑ์ราคุโกะ คุณสามารถรำลึกถึงอิเคดะในสมัยเอโดะผ่านเรื่องราวราคุโกะแบบคามิกาตะที่เกิดขึ้นในอิเคดะ เช่น "อุชิโฮเมะ" และ "อิเคดะ โนะ หมูป่า ไค" เมืองอิเคดะเคยเป็นที่รู้จักในนาม "เมืองหลวงทางเหนือ" ขอแนะนำให้ชมทิวทัศน์ของเมืองจาก สวนซากปราสาทอิเคดะ ซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ
หากต้องการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม โปรดติดต่อศูนย์ข้อมูลลูกค้าของอิเคดะ