วัดไดโคคุจิเป็นวัดโบราณที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 665 โดยเอ็น โนะ เกียวจะ (ผู้ก่อตั้งชูเง็นโด) องค์ประธานของวัดคือรูปปั้นไดโคคุเท็น ซึ่งเอ็น โนะ เกียวจะ ว่ากันว่าเป็นผู้แกะสลักด้วยตนเองหลังจากได้รับพรจากไดโคคุเท็น วัดแห่งนี้ดึงดูดผู้มาสักการะในฐานะสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งแรกของญี่ปุ่นสำหรับการปรากฏกายและสวดมนต์ไดโคคุเท็น และเจริญรุ่งเรืองในสมัยมุโรมาจิโดยได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลฮาตาเกะยามะ ผู้พิทักษ์แห่งคาวาจิ อย่างไรก็ตาม ในสมัยเท็นโช วัดแห่งนี้ถูกทำลายและถูกเผาในสมัยเท็นโชเมื่อกลายเป็นค่ายของโอดะ โนบุนางะ ระหว่างการโจมตีโอซาก้า ต่อมาได้รับการสร้างขึ้นใหม่เป็นวัดเซน (โซโต) ในสมัยเอโดะ และยังคงเป็นเช่นนั้นมาจนถึงทุกวันนี้ ระฆังวัดขนาดใหญ่ในบริเวณวัดเป็นระฆังใสอายุ 400 ปี ตีเป็นทำนองเดียวกับระฆังที่กิออน โชจะ ซึ่งเป็นระฆังที่เชื่อกันว่ามีพลังในการปกป้องสรรพชีวิต นอกจากนี้ ยังประดิษฐานรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมที่เชื่อกันว่าได้รับบริจาคจากท่านฮาตาเกยามะ โมโตคุนิ และเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของพระโพธิสัตว์กวนอิมองค์ที่ 8 ในภูมิภาคคาวาจิไซโกกุอีกด้วย