แม่น้ำโยโดะมักเกิดน้ำท่วมใหญ่บ่อยครั้ง ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงแก่ประชาชนที่อาศัยอยู่ในลุ่มน้ำ รัฐบาลเมจิจึงเริ่มบูรณะแม่น้ำโยโดะครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2439 มีการติดตั้งประตูระบายน้ำ (สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2450) และฝายล้าง (สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2453) ที่เมืองเคมะ ซึ่งควบคุมปริมาณน้ำที่ไหลลงสู่แม่น้ำโยโดะสายเก่า (โอกาวะ) และทำให้การเดินเรือสะดวกขึ้น ทั้งสองสร้างด้วยอิฐ โดยมีหินแกรนิตเป็นส่วนประกอบสำคัญ ประตูระบายน้ำและฝายล้างในปัจจุบันสร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2517 แต่ประตูระบายน้ำหมายเลข 1 และฝายล้างเดิมสมัยเมจิยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้ภายในสวนสาธารณะแม่น้ำโยโดะ และได้รับการกำหนดให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญของญี่ปุ่น