ศาลเจ้าโบราณแห่งนี้กล่าวกันว่าก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 862 โดยโทโด หลานชายของซากาโนอุเอะ โนะ ทามูระมาโร โชกุนในยุคเฮอันตอนต้น ซึ่งได้ประดิษฐานซูซาโนะโอะโนะมิโคโตะไว้ในวิหารแรกในฐานะเทพผู้พิทักษ์ฮิราโนะโกะ ในปี ค.ศ. 1190 ในช่วงต้นยุคคามาคุระ คุมาโนะซันโชงเง็นได้รับการประดิษฐานไว้ในวิหารที่สอง และตามพระบัญชาของจักรพรรดิโกะไดโกะ อิซานามิโนะมิโคโตะ ฮายาตามะโนะโอะมิโคโตะ และโคโตซากะโนะโอะมิโคโตะ ได้รับการประดิษฐานไว้ในวิหารที่สาม อาคารศาลเจ้าทั้งสามหลังได้รับการกำหนดให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และเป็นวิหารเรนกะ (บทกวีที่เชื่อมโยงกัน) แห่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในญี่ปุ่น แม้งานชุมนุมเรนกะ (บทกวีที่เชื่อมโยงกัน) จะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังยุคเมจิ แต่กลับได้รับการฟื้นฟูขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2530 และยังมีงานชุมนุมเรนกะ (บทกวีที่เชื่อมโยงกัน) ฮิราโนะ โฮราคุ เป็นประจำ ภายในบริเวณศาลเจ้ามีต้นการบูรขนาดใหญ่ (อนุสรณ์สถานทางธรรมชาติประจำจังหวัด) ซึ่งว่ากันว่ามีอายุ 800 หรือ 1,000 ปี และต้นแปะก๊วยทาราชิเนยักษ์อายุ 500 ปี ว่ากันว่าหากขอพรจากต้นไม้ยักษ์นี้ น้ำนมแม่จะดีขึ้นและโรคเต้านมจะหายขาด ทุกวันที่ 13 เมษายน จะมีการจัด "พิธีปลูกข้าว" (มรดกทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ของชาติ) เพื่อขอพรให้ผลผลิตดีและโชคดีทางการเงิน โดยจะมีการหว่าน "เมล็ดพันธุ์แห่งโชคลาภ" ที่เทพเจ้าประทานให้ในหอสักการะซึ่งออกแบบให้มีลักษณะคล้ายทุ่งนา