ศาลเจ้าแห่งนี้ประดิษฐาน ณ ที่แห่งนี้ในปี ค.ศ. 1644 (ปีคันเออิที่ 20) และเป็นที่ประดิษฐานของสุกะวาระ โนะ มิจิซาเนะ ระหว่างการบูรณะสมัยเฮเซ แผ่นป้ายบนแผ่นโลหะของศาลเจ้าซึ่งเดิมเขียนว่า "ศาลเจ้าสุกะวาระ" ได้ถูกรื้อออกจนเห็นตัวอักษร "เท็นมังงุ" ด้านหน้าของกล่องบรรจุม้วนกระดาษแขวนของสุกะวาระ โนะ มิจิซาเนะ ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1752 (ปีโฮเรกิที่ 2) ก็มีคำจารึก "เท็นมังงุ" เช่นกัน ดังนั้น ชาวบ้านจึงเสนอให้บูรณะโดยคงชื่อเดิมของเท็นมังงุไว้ และศาลเจ้าจึงได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็นโมโรฟุกุ เท็นมังงุ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1999 (ปีเฮเซอิที่ 11) ภาพสลักบนเสา หน้าจั่ว และคานไม้ภายในวิหารหลัก ซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของเมืองไดโตะ ยังคงรักษารูปแบบสถาปัตยกรรมโมโมยามะของยุคเอโดะตอนต้นไว้ (หลังคาเปลือกไม้ไซเปรส ศาลเจ้าแบบหนึ่งช่อง และแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม) การบูรณะสมัยเฮเซได้ฟื้นฟูสีสันอันสดใสดั้งเดิม กิจกรรมที่คึกคักที่สุดของปีคือเทศกาลฤดูใบไม้ร่วงในเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นเทศกาลที่จัดขึ้นทั่วหมู่บ้าน โดยมีร้านค้าเรียงรายและมีการลากรถแห่ดันจิริทั้งเล็กและใหญ่ นอกจากนี้ ภายในบริเวณยังประดิษฐานเทพเจ้าฟัน ซึ่งเชื่อกันว่ามีสรรพคุณในการรักษาอาการปวดฟัน